شهادت امام حسین(ع) و نمایاندن چهره حاکمان ستمگر

شیعیان جانشین بلافصل پیامبر گرامی اسلام(ص) را حضرت علی(ع) می‌دانند. مولای متقیان(ع) که مکرر از حق غصب شده خویش سخن می‌گفت در سال 35 هجری قمری حکومت ظاهری بر مردم را پذیرفت و وارث حکومتی گردید که عده‌ای ثروت‌های کلان و افسانه‌ای بدست آورده بودند اما آن جناب می‌فرماید «...سوگند به خدایی که دانه را شکافت و جان را آفرید اگر حضور فراوان بیعت‌کنندگان نبود و یاران حجت را بر من تمام نمی‌کردند و اگر خداوند از علما عهد و پیمان نگرفته بود که در برابر شکم بارگی ستمگران و گرسنگی مظلومان، سکوت نکنند،‌ مهار شتر خلافت را بر کوهان آن انداخته، رهایش می‌ساختم و آخر خلافت را با کاسه اول آن سیراب می‌کردم آنگاه می‌دیدید که دنیای شما نزد من از آب بینی بزغاله‌ای بی‌ارزش‌تر است...»(1) مولای متقیان(ع) ارزش حکومت را از کفش وصله زده خویش کمتر می‌داند مگر این‌که بتواند در دوران زمامداری از مظلومان و ستم‌دیدگان حمایت کند و دست دزدان و غارتگران را از بیت‌المال کوتاه نماید. آن جناب در برابر زیاده‌خواهی نزدیکان و حتی برادر خود نیز می‌ایستد و برخلاف قانون از بیت‌المال چیزی اضافه به او پرداخت نمی‌کند. مظهر عدالت تا آنجا برای احقاق حق مردم رعایت انصاف می‌نماید که به کارگزاران خویش دستور می‌دهد: «...در نامه‌های رسمی خطوط را نزدیک یکدیگر بنویسید و نوک قلم‌ها را باریک نمایید و از نوشتن کلمات زائد اجتناب کنید تا اموال عمومی و بیت‌المال (هرچند بسیار کم) دچار ضرر نگردد...»(2) همه‌ی نوشته...